Fenerbahçe Cumhuriyeti

Ne galibiyetleri için aşık olduk sevdamıza, ne mağlubiyetleri için sövdük!

1907'den bu yana... İyisiyle kötüsüyle en büyük sevdamız oldu Fenerbahçe. Dedemizden, ninemizden, babamızdan, annemizden, teyzemizden, dayımızdan, amcamızdan, yengemizden, abimizden, ablamızdan öğrendik bu aşkın büyüklüğünü gösteren ilk kapısını.

Genç Fenerbahçeliler olarak çekirdekçi olmayı değil, adam gibi takıma destek vermeyi öğrendik biz!

Seyirci değil, taraftarız her birimiz!

Takım yense de, yenilsede... Gittiğimiz karşılamalarda otellerden bize selamlar vermeselerde, sesimize el sallamasalarda biz kişileri değil, değerini seviyoruz bu renklerin.

Hangi kişiler iyi oynamış, kötü oynamış umrumda mı sanki! Benim sevdam, benim aşkım Fenerbahçe... Koyu sarının, gönlümü kabartan lacivertin sevdası bu...

Sövmem!
Boş konuşmam!
Daha önce bunu yapanlarıda gördük...
Sonuç her zaman aynı eşite çıktı --> =0
Ne yapılması gerekiyorsa onun için konuşur, onun için yazarım ben arkadaşım!
Biz Fenerbahçeliyiz! Kimsenin dolduruşuna gelmeyiz! En zor durumda düşünseler de bizi öyle bir cevap veririz ki yüzlerini kızartırız bizimle alay geçmeye çalışan kimselerin.

Tek kişi kalsam bile; BEN FENERBAHÇELİYİM ARKADAŞ! BİZE YAKIŞACAK ŞEYLER DÜŞÜNÜR VE SÖYLERİM!


Alıntıdır..